از دل سرد من خبر داشت.تو اون شب سیاه،دفترو برداشت.چشاش تار بود.شاید کابوس،شایدم بِِِِِِِِغض.حالۀ اشک بود.دستاش جون نداشت.دفترو باز کرد.سدّ بقضش شکست.گوله اشک از گوشه ی چشم راست و چپش شروع به غلطیدن کرد.گریه هاش بی صدا بود.مثل همیشه.در حصرت فریاد! خودکارو بین دو انگشت بی حسش نگه داشت.به سختی روی کاغذ گذاشت و فشار داد.خودکار شروع به تولد اولین کلمه کرد: ب ... ب مثل:به نام او....

« به نام او»

بغضی به رنگ آه ،آهی که بی صداست

آهی که تا ابد،همراه و هم صداست

آهی به رنگ درد،دردی  که مبهم است

دردی که طعم آن تشویش و ماتم است

دردی به رنگ عشق ،عشقی که نابجاست

عشقی که با زوال هم رنگ و آشناست

عشقی به رنگ خاک ،خاکی که بی ریاست

خاکی که سردی اش آتش به قلبهاست

خاکی به رنگ یأس، یأسی که با من است

یأسی که سایه اش سنگین چو آهن است

یأسی به رنگ مرگ، مرگی که یار ماست

مرگی که خط آن از زندگی جداست

مرگی به جنس بغض،بغضی که در گلوست

بغضی که یادگار از نام و یاد اوست...

                                      فلانی !

                                        زندگی شاید همین باشد

                                             آن هم از دست دادن عزیزی که تو

                           دنیا را جز برای او نمی خواهی

                          من که پنداشتم باید همین باشد...